آرمان

و اما بگویم از پسرکم در این روزها

آرمان مادر کمابیش موفق به نشستن شده. گوشه مبل می نشیند و با مادرش توپ بازی می کند. می خندد و می خندد.

کم کم نشانه های چهار دست و پا رفتن در حرکات پسرکم به چشم می خورد.

بب بب بب مم مم مم مم ورد زبانش ست.

با گرفتن دست مادر غلت می زند. دن دنی و آهسته آهسته راه می رود.

در یک جمله و خلاصه بگویم:

آقایی شده ست برای خودش.آقاااا

حس و حال پسر که خوب باشد مادر هم خوب ست مادر و پسر که خوب باشند پدر هم خوب ست.