آرمان

بعد از مدت ها پیگیری و پس از رفت و آمدهای زیاد بین آقایان، نهایتا یک هفته پیش از اتمام مرخصی 6 ماهه زایمان، خبر ابلاغ 9 ماهه شدن آن اول توسط دایی رضا آن هم ساعت 12:30 شب گذشته و بعد توسط خاله الی  آن هم به صورت کتبی صبح امروز رسید. حالا من و پسری می توانیم سه ماه دیگر بیشتر در کنار هم باشیم هرچند که مدتی ست مادر پسری انرژی لازم برای سر و کله زدن با دردانه را ندارد.  

می می نی قصه ما بلایی شده است این روزها. شیر رو با کلی مکافات و بعد از یک ساعت بازی بازی کردن میل می فرمایند. البته اگر شیر مادر رو در شیشه تعارفشان کنی صد البته بهتر میل می کنند اما آن هم داستان جویدن سر شیشه و این ور آن ور انداختنش را دارد. چرخ میزند این دردانه و از شکم به پشت می چرخد. برای گرفتن هر چیزی که برایش جذاب باشد دست ها را باز کرده و خودش را پرتاب می کند. در بغل کلا در حال بابالا و پایین پریدن تشریف دارند. و اما موقع غذا خوردن سفت سفت دهانش را می بندد مبادا چیزی وارد شود همام یک لقمه ای که به تصادف و در حین آ آآآ و اووووو کردن میل می کنند هم بیرون می دهد. خلاصه بعد از هر وعده غذا شستشوی کامل گردن دست ها و لباس ها الزامی ...

پنج روزی ست که میهمان خانه مادربزرگ هستیم اما دلمان عجیب برای خانه کوچکمان تنگ شده. خانه که هستیم مرتب بهانه داریم. بهانه نبودن نفسش در فضای خانه. دائما شکوه می کنیم و گله گذاری از وقت محدودی که در خانه و در کنارمان می گذراند. تا به امروز اینطور تصور می کردم که این تنهایی ست که ما را محتاج شنیدن صدای گرمش، کلمات محبت آمیزش و عطر تنش می کند. این تنهایی ست که ما را همیشه منتظر شنیدن صدای چرخش کلید در قفل در نگه داشته ست. اما........ حالا اینجاییم در کنار پدربزرگ، مادربزرگ، دایی و سایر دوستان و اقوام. اما دلمان جای دیگری ست. همه هستند و فقط او نیست. اما کفه نبودنش سنگین است. تنها نیستیم ولی باز هم بهانه نبودنش آزارمان می دهد. دلما...

پسری بعد از 5 ماه بالاخره موفق شد از حالت دمر به پشت برگرده. هورااااااااااااااااا. یه وقتایی با خودم فکر می کنم که اگر این همه بغلی نبود قطعا این کارها رو زودتر انجام میدادی. اما بعد میگم چه عجله ای هست واقعا. این ایام شاید تنها ایامی از زندگی آرمان باشه که می تونه توی بغل مادر جا بگیره و لذت ببره. روزی اونقدر بزرگ خواهی شد که مادر رو باید در بین بازوان قدرتمند خودت جا بدی.   اولین زیارت آرمان از امامزاده باغ فیض به اتفاق دوستش الینا. از خداوند برای پسری و همه کوچولوها سلامت جسم و روح رو عاجزانه طلب کردم.   به اتفاق بابا شام رو در پیتزا اسپایسی بودیم. برای اولین بار بود که پسری شاد بود و لبش خنده داشت و مامان و با...

ساعت 6 بیدار باش و تلاش برای غذا دادن به آرمان کوچولو ساعت 8  بعد از کلی بازی و شیطنت و این ور و آن ور را تماشا کردن خسته از اصرار غذا و رد شدن آن بر میخیزیم. به اتفاق آرمان برای شستن دست و صورت به دستشویی می رویم. ساعت 8:30 پوشک را می کنیم و محددا به دستشویی می رویم تنی به آب می زیم تا به قول مامان زیبا خنک شویم و بعد بر می گردیم تا کپسول امپرازول را با اندکی فرنی صرف کنیم . 40 عدد دانه کوچک داخل کپسول را می شماریم و داخل یک قاشق به شیطونک می خورانیم و به به می کنیم و بعد قاشق بعدی. البته در این مدت غر غرهای پسربلا رو هم از اینکه روی زمین گذاشتیمش تحمل می کنیم و دلجویی می کنیم. بعد از آن بازی می کنیم و بازی م...