مادرانه
آخرين روزهاي بهمن ماه 92 ام
پر شده ست از
- لبخندهايي به پهناي صورتش
- شنيدن و ديدن و بازگفتن شيرين كاري هاي ناتمامش
- تماشاي اشاره انگشت معروف به اسكنرش به چشم و دهان و بيني كوچكش
- اجابت همه وقته بغل خواستنش
- بي وقفه شيپور زدن و تماشاي خنده ناتمامش
- در همه حال كف زدن و تشويق كردنش حتي در مقابل يك قاشق غذا خوردن البته آن هم به اصرار خودش
- تماشاي جزء جزء صورتش و سپاس گفتن
- به خاطر سپاري لحظه به لحظه خاطره سازي هايش
- ......
مطالبی دیگر از این نی نی وبلاگی


مادرانه
